"ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲೊಂದು ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡ"
"ಒಂದು ದಿನ ಕಳೆದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು..., ಅವನಿಲ್ಲವಾಗಿ!...ಇದೇ ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ, ನೆನ್ನೆ ಇದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದ ಅವನ ಜಡವಾದ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು!!.... ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಅಂಬುಲೆನ್ಸ್ ನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದು...ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದವಳು ಹಾಗೇಕೆ ಓಡಿಬಂದೆ...ಸಾವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತಾ?...ಆದರೆ ನಾನೇಕೆ ದುಃಖಿಸಲಿಲ್ಲ?....ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರೂ ಕೆನ್ನೆ ಸೋಕಲಿಲ್ಲ!!...ಆಘಾತ ಆಗಿದ್ದು ದಿಟ...ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡೆ...ಇವನ ಸಾವಿಗೆ ನಾನೇಕೆ ಸ್ಪಂಧಿಸಲಿ?....ಸೆಟೆದು ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ನೆರೆದಿದ್ದರು...ಮೀಡಿಯಾದವರ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರು ಸೇರಲು ಕಾರಣವಾಯ್ತು...ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಾನು ಅವನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ....ಯಾರೋ ಸಾಂತ್ವನಿಸಿದರು...ಯಾರೋ ತಲೆ ಸವರಿದರು...ಮತ್ತಾರೋ ಅವನ ಜಡದೇಹದ ಪಕ್ಕವೇ ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡಿಸಿದರು...ಇನ್ನಾರೋ ಬಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು....ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೇಗೆ ಕದಲಲಿ?...ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಭೂತಕನ್ನಡಿಗಳು ನನ್ನ ಮೊಗದ ಮೇಲೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದವು...ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂತು?...ಸೆರಗನ್
"ಸುನೂ..., ನಿನ್ನ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಒಳ್ಳೇ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಬರ್ತಿದೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಿರುಧಾನ್ಯಗಳ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ಕಿರುಧಾನ್ಯಗಳ ತಿನಿಸುಗಳು, ಪೇಯಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಅವುಗಳ ರುಚಿಗೆ, ಶುದ್ಧ ಮೇಕಿಂಗ್ ಗೆ ಜನ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ....ಬೇಡಿಕೆ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ...ನೀನು ಇದನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸು...ಈ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸು...ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಸಪೋರ್ಟ್ ನಾನು ಕೊಡ್ತೇನೆ...ನನ್ನ ರಾಜಕಾರಣದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಾಗೋದು ಕಷ್ಟ...ಆದರೂ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವೆ...", ಪತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಕರಗಿಹೋದೆ. ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಉತ್ಸಾಹದ ಹರಿದಾಟ. ಹುರುಪಿನಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದೆ....ಒಂದೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲೂ ಜಯದ ಪತಾಕೆ ಹಾರಿಸತೊಡಗಿತು...ನನ್ನದೇ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯ ಪ್ರಖರ ಬೆಳಕಿನ ಕೆಳಗೆ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲು ಮೂಡತೊಡಗಿತು. ಸಮಯ ಎಂಬ ಸರದಾರ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ವಿರಮಿಸಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲೂ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಪತಿಯ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮಾಸಲಿಲ್ಲ...ಜೊತೆಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾವವೂ ಸೇರಿದ್ದು ನೋಡಿ ಮಮತೆ, ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಆತ ಊಟ ಮಾಡದೇ ಮಲಗಿದ್ದು ನೋಡಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಮ್ಮ ಮಿಸುಕಾಡಿದಳು. ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾಯಿಯಂತಹ ಹೆಂಗರಳು ಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಾಗಲೇ ಆಕೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು. ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ತಮ್ಮನನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾ ಕುಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬವಣೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ನಂದಗೋಕುಲದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು...ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದಾಗ ನಿರಮ್ಮಳೆ ನಾನು...ಆದರೇನು ವಯಸ್ಸಿಗೂ, ದೇಹಕ್ಕೂ ಇರುವ ಮತ್ಸರ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಕಪ್ಪು ಕೇಶರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ರೇಖೆಯೊಂದು ಮಿನುಗಿತು. ಆಕೆಯೇ ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು. "ಅಯ್ಯೋ, ಬಿಡು...ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣ...ಬೇಸರವೇಕೆ...?", ಉಡಾಫೆ ನನ್ನದು. ಆಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ನರ್ಸರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗೋರಂಟಿ ಸಸಿ ತಂದಳು. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಪೋಷಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಅದು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕಂಡಾಗ, "ಅಲ್ವೇ...ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಹೇರ್ ಡೈಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ...ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿದ ಮೆಹೆಂದಿ ಪುಡಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತಲ್ಲಾ...ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕೆ?", ಎಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಅಕ್ಕಾ, ಅವೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲಾ...ಕೂದಲು ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ...", ಹಠ ಅವಳದು. ಅವಳ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡ ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲೇ ಬೇಕಾಯ್ತು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಮಾತು ನಾನು ಕೇಳಲೇಬೇಕಾಯ್ತು. ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಬಲಿತ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಆರಿಸಿ ಕಿತ್ತು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಅರೆಯಲು ಕುಳಿತಳೆಂದರೆ ಅವಳನ್ನು ಯಾರೂ ಕರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನುಣ್ಣಗೆ ಅರಿದ ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಿಂಗಾಣಿ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಬಳಿದು, ಬಳಿದು ತುಂಬಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದಿಷ್ಟು ತಾಜಾ ಗಟ್ಟಿ ಮೊಸರು, ಒಂದೆರಡು ಹನಿ ನೀಲಗಿರಿ ಎಣ್ಣೆ, ಒಂದು ಚಮಚ ಬೆಟ್ಟದ ನಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಪುಡಿ, ಅರ್ಧ ಹೋಳು ನಿಂಬೆರಸ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಕಿ, ಹದವಾಗಿ ಕಲಸಿ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿ ಕುಳ್ಳರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ರಗಳೆ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಕೂದಲಿನ ಎಳೆ ಎಳೆಯನ್ನೂ ಬಗೆದು ಗೋರಂಟಿಯನ್ನು ಲೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಲೇಪನದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು , ಕಂಗಳನ್ನು ಅರೆಮುಚ್ಚಿ ಅವಳ ಕೈಯ ಮಾಲೀಶನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೆಹೆಂದಿ ಹಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ , ತಲೆಗೊಂದು ಶವರ್ ಕ್ಯಾಪ್ ಹಾಕಿ, "ಅಕ್ಕಾ, ಹಾಗೇ ಈ ಈಸೀ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ವಿರಮಿಸಿ. ಆಮೇಲೆ ನಾನೇ ನಿಮ್ಮ ತಲೆ ತೊಳೆಯುತ್ತೇನೆ..," ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವಳದೇ ಆಜ್ಞೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಖಂಡುಗದಷ್ಟು ಹಿತವಿದ್ದುದರಿಂದ ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗಲೇ ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ. ಅಲ್ಲಿ ಹಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಹದವಾಗಿ ಕಾದ ಬಿಸಿನೀರು. ಆ ಬಿಸಿನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ನನ್ನ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ನಾಜೂಕಾಗಿ ತಿಕ್ಕಿ ತೊಳೆದು, ಸ್ವಚ್ಚಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಲೆ ಸ್ನಾನ ಆದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಈಸೀ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಟವೆಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕೂದಲನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಉಜ್ಜಿ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೇ ಮತ್ತೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೂದಲನ್ನು ಒರೆಸಿದ ನಂತರ ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಸುಖದ ಇನ್ನೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಏರಿಸುತ್ತಿತ್ತು! ಹಿಡಿಕೆಯಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಲೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಡವನ್ನು ಅದಾವ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಕೆಂಡದ ಮೇಲೆ ಸಾಂಭ್ರಾಣಿ ಪುಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ, ನನ್ನ ಮಾರುದ್ದದ ಕೂದಲನ್ನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಾಂಭ್ರಾಣಿಯ ಹೊಗೆ ಲಾಸ್ಯವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಣಲೆಯನ್ನು ಕೂದಲ ಕೆಳಗೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಶಾಖ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ....ಆಹಾ!...ಶಾಖವೂ ಇಷ್ಟು ತಂಪಾಗಿರುತ್ತದಾ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ಎನಗೆ!!...ಸುಖಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಅದಾದ ನಂತರ ಸುಖದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲಿನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳೂ ಅವಳೇನೇ!!...ಸಾಂಬ್ರಾಣಿಯ ಹಿತವಾದ ಶಾಖಕ್ಕೆ ದೇಹ ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರೊಡೆದಾಗ, ನಾಲಿಗೆ ಒಣಗಿದಂತೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಆ ಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ತುಟಿಯ ಬಳಿ ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿಯ ಲೋಟ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು! ಕಾಫಿಯ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದೊಂದೇ ಗುಟುಕನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ವಿಳಾಸ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಅಮಲು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರತಿವಾರವೂ ಇದು ಪುರಾವರ್ತನೆಯಾಗತೊಡಗಿತು...ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡವೂ ನಗುತ್ತಿತ್ತು!!
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಲಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಧನೆಯ ಸುಧೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸತೊಡಗಿತು. ಮನೆಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ..., ಪತಿಯ ಯೋಗಕ್ಷೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ನೆಮ್ಮಧಿಯ ಭಾವ...ಆಕೆ ಆಗ ದೇವತೆಯಂತೆ ಕಂಡಳು...ಪತಿ ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ...ಬದುಕು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸುಂದರವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ !!!
ತೇಲಿಹೋಗಿದ್ದೆ....ಯಶಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿಯ ಅಭಿಲಾಶೆಯ ಸಂಗಡದ ಭಾವಮೈಥುನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಪರಮರಾಗ ಸುಖಿಯಾದೆ. ಪತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುವ ಸುಖವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ಸುಖವಿದು. ಆಗಸದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವವಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಹ ಜೀವಿಯ ಮಿಸುಕಾಟ ಅರಿವಿಗೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಆತನ ರಾಧೆಯಾದಳೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ!!...ಉಪ್ಪರಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡದ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ , ಕೆಳಗೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮೊಗ್ಗೊಂದು ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಜೀವವೊಂದನ್ನು ತನ್ನ ಸುಕೋಮಲ ಪಕಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿ, ನೇವರಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಂದು!!...ಅರ್ಥವಾ
ನನ್ನ ಹೆಣ್ತನಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಅವಮಾನ ಬೇಕೆ?...ಇದಕ್ಕಿಂತ ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹವುಂಟೆ?...ಹಪಹಪಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದೆ...ಬೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ...ಆಕೆಯನ್ನು ಹೊರಗಟ್ಟಿದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ಎಂಬ ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ನಕ್ಕೆ!!...ಆಕೆ ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ಹೋದಳು. ಅವಳು ಹೋದ ಜಾಗ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಹಿಡಿದೆ. ನನ್ನ ವಲಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎಂದೋ ದೂರತಳ್ಳಿದ್ದೂ ಆಗಿತ್ತು!!...ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ...ದ್ವೇಷವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ!...ಸಾಮಿಪ್ಯ ಮಾತ್ರ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು!!!
ಅಂದು ಮನಸಿನಿಂದ ದೂರ ಹೊದವನು, ಇಂದು ಜಡವಾಗಿ ಬಂದು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ....ನನ್ನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರೂ ಜಿನುಗುತ್ತಿಲ್ಲ....ಆಕೆ ನೋಡಿದರೆ ಆಘಾತಗೊಂಡು ಸ್ಪೃಹೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಾಳಂತೆ!!...ಯಾರ ಪ್ರೀತಿಯ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಿನದು?...ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ!!
ನಾನು ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಲಿಲ್ಲ....
ಅವನಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲದ ಎಷ್ಟೋ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಉಸಿರು ಈ ಭುವಿಯ ಮೇಲಿಲ್ಲದಂತಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾದ ಭಾವ!...ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದವರು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ಮೇಲಿನ ಛಲಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸೋತುಬಿಟ್ಟರೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿದಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಸೋಲನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಠಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ನೋವನ್ನು ಆಳಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರೇ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ...ಗಮ್ಯ ಶೂನ್ಯವಾದಂತೆನಿಸುತ್ತದೆ....!! ಯಾರಿಗಾಗಿ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು...ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಾದ ಮೇಲೆ ಪಂದ್ಯವಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ...?!...ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತಿ
ಮೂರ್ತಿ ಬಂದು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಾಗ, ನಾನಾಗಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಗಿದ್ದೆ. "ಅಮ್ಮಾ, ಆಕೆಯಿನ್ನೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ...ಅಯ್ಯಾವ್ರಿ
ಈ ಮಾತಿಗೆ ಮೂರ್ತಿ ವಿಷಾದದಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕೆಲಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ...."ಅಮ್ಮಾ..., ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯಾವ್ರು ಒಂದು ಬಿಡಿಗಾಸನ್ನೂ ಆಕೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸಮಸ್ತ ಆಸ್ತಿ, ಹಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೇ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಯಾವ ಹಣವನ್ನೂ ಈ ಮನೆಯಿಂದ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ....ಏಕೆಂದರೆ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಮಡದಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿ, ಪ್ರೇಯಸಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟೆ ಎಂಬ ಮಾತು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬರದಿರಲಿ ಎಂದು ಮತ್ತು ಹಣ, ಅಂತಸ್ತಿನ ಆಸೆಗಾಗಿ ಒಡೆಯನನ್ನು ಸೆಳೆದು, ಒಡತಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದಳು ಎಂದು ಆಕೆಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಬರಬಾರದೆಂದು, ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಇಲ್ಲಿಯ ಹಣ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ...ಆಕೆಯ ತೀರ್ಮಾನವೂ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು..., ನೀವು ಅವರ ಮೇಲೆ ತೀರಾ ಅಸಹ್ಯಿಸಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯ ಯಾವುದನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ...ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ನಾವಾರೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ...ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ವಿಷಯ ಬೇರಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ತಾನೇ...ನೀವು, ಅಯ್ಯ, ಆಕೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಬಲ್ಲೆವು...ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದೆಂದು ಅಯ್ಯಾವ್ರು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದರು...ನೀವು ಯಾರ ಮುಂದೂ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಬಾರದೆಂದು, ಅನುಕಂಪಕ್ಕೆ ಈಡಾಗಬಾರದೆಂದು ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿತ್ತು...ಈಗಲೂ ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಅಯ್ಯಾವ್ರ ಸಂಗಾತಿ...", ಮೂರ್ತಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. "ಪರವಾಗಿಲ್ವೇ...ಅನೈತಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲೂ ನೈತಿಕ ನಡೆ....", ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಭಾವ ನನ್ನಿಂದ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ! ಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತೇ ವಿಷಾದದಿಂದ ನೋಡಿದ. "ಸರಿ...ಸರಿ...ಈಗ ಆಕೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾ...?", ಕೋಪದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ. ಅವನು ಬೇಕು ಎಂದಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಂಗಿಸುವ ಇಂಗಿತ ಒಳಗಿತ್ತು! "ಇಲ್ಲಾ...ಇಲ್ಲಾ...ಅಯ್ಯಾವ್ರು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ...ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಧರ್ಮ...ಆಕೆ ನನಗೆ ತಾಯಿಯ ಸಮಾನ...ನಾನೇ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ...ಅದರ ಚಿಂತೆ ಬೇಡ...ಯಾಕೋ ನಿಮಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು, ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದೆ....ಆಕೆ ನನಗೆ ತಾಯಿಯ ಸಮಾನ ಆಗಿದ್ರೆ, ನೀವು ನನಗೆ ತಾಯಿಯೇ...", ಮೂರ್ತಿ ಹೊರಡಲು ಎದ್ದ. ನಾನೂ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ನಿಲ್ಲಲು ತ್ರಾಣವೇ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು!! "ಹಾಗಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟವರು ಯಾರು?...ನಾನೇ ಖಳನಾಯಕಿಯಾ...?!...ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವರಿಬ್ಬರೇ ನೀಚರೆಂದು, ಕ್ಷಮಿಸಲು ಸಹ ಅಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ...ಆ ಭಾವ ಹಾಗೇ ಇರಲೆಂದು ಗೋರಂಟಿ ಗಿಡವನ್ನು ಹಾಗೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮೇಲಿನ ಹಗೆ ಹಸಿರಾಗುತ್ತಿದ್ದಿತು...ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೀಗೇಕೆ ಅನ್ನಿಸಿತು...ಈ ತಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಪಾಲಿದೆಯಾ....ನನ್ನ ಪಾತ್ರವೂ ಇದೆಯಾ...?", ಸಣ್ಣಗೆ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೊಂದು ಇಣುಕಿತು. ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ತುಂಡರಿಸಲು ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ...
"ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು...ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾಳಾ...ಆ ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ...?!", ದನಿಯಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಗತ್ತನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದೆ. ಮತ್ತೇ ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಷಾದದ ನಗೆ. "ಅದೇ ಚಿಂತೆ ನನಗೆ...ಆಕೆ ಇದ್ದ ಮನೆ ಜೋಪಡಿಯಂತದ್ದು...ಯಾವಾಗ ಬೀಳುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಮಡದಿಗೆ ಅಂಥ ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ...ನೋಡಬೇಕು...ಏನಾದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ತೇನೆ...ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಕೆಯ ಹಳ್ಳಿಗೇ ವಾಪಸ್ಸು ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ...", ಮೂರ್ತಿ ನನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೆ ಹೊಸಿಲು ದಾಟಿದ. "ಅಲ್ಲಾ..., ಬೇಕಾದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿ...ಆಕೆ ಹೋದಾಗಿನಿಂದ ಔಟ್ ಹೌಸ್ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ...ಆದರೆ, ಪುಕ್ಕಟೆ ಅಲ್ಲ...ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇರಬೇಕು...ಅಷ್ಟಾದರೂ ಆಸರೆ ಕೊಡದಿರುವಷ್ಟು ನಿರ್ದಯಿ ನಾನಲ್ಲ...ಆದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಆಸರೆ ಕೊಡುವಷ್ಟು ಮಹಾತ್ಮಳೂ ನಾನಲ್ಲ...ಏನು ಮಾಡೋದು....ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ನನ್ನ ಗಂಡನಾಗಿದ್ದವನ ಉನ್ಮತ್ತ ಉಸಿರನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು ಬಿಡದೆ ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದವಳಲ್ಲವೇ...", ದುಃಖ, ನಿರಾಸೆಯ ದನಿ ನನ್ನದು. ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಬಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು "ಈಗ ಅವನೇ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪವೇಕೆ...ತಾಪವೇಕೆ....", ಎಂಬುದು ಕೊರಳ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ಕರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ! ಮೂರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದ. ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ...ಮೂರ್ತಿ ನನ್ನ ಕಂಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, "ಅಮ್ಮಾ, ಈಗಲಾದರೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು...ಯಾವಾಗಲೋ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ...ಆದರೆ ನೀವು ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಆಗ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ನೀವು ನಂಬುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಅಮ್ಮಾ..., ಅಯ್ಯಾವ್ರು ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದದ್ದು ಊಹೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಬಂಧ...ಅದನ್ನು ಸ್ನೇಹವೆನ್ನಬೇಕೋ, ಪ್ರೇಮವೆನ್ನಬೇಕೋ, ವಾತ್ಸಲ್ಯವೆನ್ನಬೇಕೋ....ತಿಳಿಯುತ್ತಿ
-ಕಿರಣ್ ಪ್ರಸಾದ್ ರಾಜನಹಳ್ಳಿ
# 691/ಸಿ, "ಅತೃ", 22ನೇ ಕ್ರಾಸ್, 19ನೇ ಮೇನ್,
ಹೆಚ್.ಎಸ್.ಆರ್ 2ನೇ ಸೆಕ್ಟರ್,
ಬೆಂಗಳೂರು-560102
ಫೋನ್: 9449459766
Show quoted text
No comments:
Post a Comment